Begrijp met niet verkeerd: de vorige albums zijn me nog steeds erg dierbaar en lang niet alles op MX is slecht. Coldplay zal voor mij altijd speciaal blijven omdat met deze band mijn liefde voor muziek begon. Ik weet nog goed (lang geleden, toen ik nog jong en onbezonnen was) dat ik op mijn goedkope mp3-speler tussen Enrique Iglesias en Shakira het nummer The Scientist had staan. Hoe die daar op terecht is gekomen weet ik niet precies meer, maar in eerste instantie schreef ik het nummer af als saai (zoals ik al zei, jong en onbezonnen). Een tijd later kwam het nummer per ongeluk op en het moment dat het kwartje viel staat me nog erg helder voor de geest. De tekstregel I'm going back to the start kwam voorbij en dat wekte mijn interesse, geboeid luisterde ik verder en vond het tot mijn verbazing een best goed nummer. Hoe vaker ik het luisterde hoe beter ik het vond, zo mooi vond ik muziek nog niet eerder.
Ik had toen nog lang geen kaas gegeten van downloaden en kocht meteen het album waar het nummer op stond en meteen de andere albums er achteraan. Ik luisterde de hele dag en 's avonds in bed Coldplay, Coldplay, Coldplay. Eerder lette ik niet op wat artiesten zongen, maar door Coldplay ben ik goed gaan luisteren en nadenken. Mijn Engels was toen nog niet zo best dus veel nummers waren toen een stuk raadselachtiger dan nu.
Het eerste live concert dat ik heb meegemaakt was natuurlijk ook Coldplay en wat was dat geweldig! Het moment dat ze opkwamen dacht ik dat ik om zou vallen en ineens snapte ik de fans die bij The Beatles flauw vielen. Gelukkig heb ik het hele concert bewust meegemaakt.
Alle nummers van Coldplay vond ik mooi, ik had natuurlijk mijn favorieten, maar er was er geen die ik afgrijselijk vond. Zelfs het album X&Y, die toch de meeste kritiek opriep, vond (en vind) ik prachtig.
Met de intrede van MX is dit jammer genoeg veranderd.Het begon al met de als eerste uitgebrachte single Every Teardrop Is A Waterfall, niet verschrikkelijk maar niet wat ik verwachtte. Ik was echter nog vol vertrouwen toen ik nietsvermoedend (na eindeloos wachten op de releasedatum) naar de Plato ging om de cd te kopen.
Om positief te blijven begin ik met een paar nummers die ik wel kan waarderen. Charlie Brown (met een nieuwe video) wijkt wel enigzins af, maar dat is niet erg. Een band moet zich wel blijven vernieuwen en andere dingen uitproberen anders roesten ze vast. Us Against The World is een prachtig nummer, die weer teruggrijpt op de oude Coldplay sound.
Maar, de grote maar, die de hele cd met zich meeneemt de diepte in is Rihanna. Ik bedoel Rihanna. Why, of all people? Ik geef de voorkeur aan een mannenstem boven een vrouwenstem (lekker feministisch, ik weet het), maar er zijn genoeg zangeressen die ik erg goed vind. (Agnes Obel, Adele). Maar niet Rihanna. Zéker niet Rihanna. Coldplay is goed genoeg zonder haar, ze hebben haar niet nodig en die stem van haar al helemaal niet. Princess of China vind ik verschrikkelijk. Ik bedoel princess, hallo. We hebben het hier wel over Rihanna, hoor.
De rest van de nummers vind ik niet zo erg als bovengenoemde, maar het is het allemaal net niet. De teksten zijn veel simpeler dan op voorgaande albums. Neem bijvoorbeeld Paradise. Geen slecht nummer, maar de tekst laat niet echt veel aan de verbeelding over. Het is geen verschrikkelijke tekst, maar niet zo wonderlijk als bijvoorbeeld die van Clocks. En zo is het met alles op de cd gesteld. Ik vind het niet erg dat ze nieuwe dingen uitproberen en in elk album weer een beetje anders klinken, maar het moet wel leuk blijven.
Als ze op het volgende album nou eens teruggaan naar het begin, terug naar Parachutes dan ben ik een heel blije fan. Want een fan dat blijf ik, ik vergeet gewoon dat ze dit album hebben uitgebracht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Vertel!